Lybaart is politicoloog van opleiding, redacteur van beroep, liefhebber van muziek, film en literatuur. Lybaart groet u!

stuur een mail »

In de serie Kleine boekjes
Formaat: 63 pagina’s, 221 x 144 x 11 mm

De beer die geen beer was

Jij bent geen Beer. Jij bent een zielige man die een scheerbeurt nodig heeft en een bontjas draagt.

Een hilarisch boekje van Frank Tashlin over een beer in identiteitscrisis, leuk voor kinderen en misschien nog wel leuker voor volwassenen. Bekijk ook de mooie animatiefilm van het verhaal, die vertaler Hafid Bouazza enige jaren geleden liet zien als Zomergast bij Joost Zwagerman.

Oorspronkelijke titel: The Bear That Wasn’t, New York 1946
Auteur: Frank Tashlin, geboren als Francis Fredrick von Taschlein, ook bekend als Tish Tash
Vertaler: Hafid Bouazza
Uitgever: Van Goor, Amsterdam 2004

“Ai Weiwei werd op 3 april opgepakt op het vliegveld van Peking. Sindsdien is er niets meer van hem vernomen. Niemand weet waar hij gevangen wordt gehouden.”

In een artikel over zonnebloemen en zonnebloempitten in de kunst schrijft Bianca Stigter over zijn kunstwerk Sunflower seeds, tot voor kort te zien in de turbinehal van Tate Modern:

Het is niet alleen zijn beste kunstwerk, het is het beste kunstwerk dat ik deze eeuw gezien heb. Ai Weiwei liet een deel van de enorme Turbine Hall van Tate Modern in Londen vullen met honderd miljoen porseleinen, met de hand beschilderde zonnebloempitten. Als je het ziet, geloof je het bijna niet: hoe kan dit grijze vlak zo’n goed kunstwerk zijn? Het is zo grijs, zo saai, bijna zo niets als de nieuwe kleren van de keizer. En tegelijkertijd weet je dat het toch zo is, dat al die honderd miljoen zonnebloempitten een sensatie zijn.

Read the rest of this entry »

Ik heb het vermoeden dat columniste Annelies Verbeke een goede filmgids is.

Eerder bracht ze een terloopse ode aan die mooie zin uit de film Blade Runner: „All those moments will be lost in time like tears in the rain.” Nu steekt ze de loftrompet over de knettergekke film Symbol van de Japanse ster Hitoshi Matsumoto, in 2010 nog te zien op het Filmfestival Rotterdam. Het heeft eigenlijk geen zin de film uit te leggen of de column te lezen. Verbeke noemt het “de meest wonderlijke film is die ik ooit heb gezien.” En zo is het. Als je de kans hebt: gaat dat zien!

In Noord-Holland saboteren vertegenwoordigers van VVD, CDA en PVV een hen onwelgevallige lezing. Dat vraagt om genadeloze kritiek en Grunberg geeft die.

Het venijn zit in de staart, in deze ‘voetnoot’ van Grunberg.

De krant draait niet alleen maar om de tekst. Foto’s laten soms ook prachtige verhalen zien. Of wat denkt u van deze illustratie van Ruben L. Oppenheimer? Hij staat bij een artikel over de verhouding tussen de seksen. Wie trekt aan de touwtjes?